The Best Job Listing Theme. Everything you need.

Lorem ipsum dolor sit amet, quo veri iuvaret ex, iusto pericula efficiendi pro id. Te vis labores accusamus.

Image Alt
  >  Sterke verhalen   >  Sterke Verhalen: Bas in Dubai

Sterke Verhalen: Bas in Dubai

In Augustus 2008 mocht ik voor Construsteel naar Dubai. Wat was ik vereerd! Ik mocht naar de grootste en belangrijkste staalbouwers gaan om daar Construsteel te presenteren en demonstreren.

Met Jos Bonte had ik in de weken ervoor veelvuldig overleg; het zou waarschijnlijk met name gaan om Tracking and Tracing van het staal van calculatie tot fabricage. Dat was bij dat soort grote staalklanten in Dubai heel erg belangrijk. Er was echter een klein probleem. Construsteel had nog geen Tracking and Tracing functionaliteit. Maar, we hadden gelukkig al wél een roadmap, oftewel we hadden een pdf van twee A4’tjes waarop stond wat we in de toekomst misschien zouden willen.

Zaterdag
Op zaterdag kwam ik aan in het bloedhete en benauwde Dubai. Het was tussen de 46 en 49 graden bij zeker 80% luchtvochtigheid, de atmosfeer was een mengeling van smog met zand en condens zodat je de zon nauwelijks kon zien; het was niet te harden!

Ik ben dezelfde dag nog – onnozel als ik was – te voet op pad gegaan door de stad. Al heel gauw kwam ik erachter dat er met voetgangers geen rekening wordt gehouden en dat het een uitdaging zou worden om de 12-baans snelweg over te steken om bij de iconische gebouwen te komen aan de kust. Toch heb ik die dag veel gezien, zoals de enorme warenhuizen, het duurste hotel, de aanbouw van vele iconen, waaronder de Burj Khalifa en de in de zon brandende skibaan, met de vrouwen skiënd in Burka, waanzin! ’s Avonds was ik ernstig toe aan een biertje, maar helaas dát kan daar dus niet….

Bas Salari Tahir is de Alfa-aap op de rots en meldde direct dat hij eigenlijk geen orders afsloot van onder het miljoen.

Zondag
Op zondag zouden we twee klanten gaan bezoeken, want zondag is een werkdag. Ik werd keurig opgehaald bij mijn hotel en de auto werd voorgereden tot onder de luifel, zodat we zo min mogelijk in de benauwde buitenlucht hoefden te zijn – als ware het stortregende.

Op kantoor aangekomen móest ik naar het kamertje komen van Tahir Sharif komen – de baas van Tekla ME. Tahir is de Alfa-aap op de rots en meldde direct dat hij eigenlijk geen orders afsloot van onder het miljoen. Ik mocht dus niet over prijzen gaan praten met zijn klanten, want hij praat minimaal in tonnen. (Construsteel was al verkrijgbaar vanaf ca. € 5000) Daarna testte hij wat kennis en meldde hij erbij dat het de komende dagen alleen maar om Tracking & Tracing zou gaan en dat ze daar een hoop van verwachtten. Als toetje sloot hij af met het dringende advies om het niet te verpesten. Het waren immers zijn beste en grootste klanten waar jaren werk in zat.

“Dismissed”, ik kon weer gaan met in mijn achterhoofd dat ik eigenlijk alleen maar een pdf’je bij me had van een conceptueel plan…

Op pad
Toen gingen we op pad; 4 dagen, 8 bezoeken. Ik hield me voor dat het vanzelf weer donderdag zou worden. Ook had ik het geloof dat ik het er waarschijnlijk levend van af zou brengen. Dat hield me op de been, maar ik kon niet bepaald zeggen dat ik er veel zin in had. Ik vergeleek het na afloop voor familie en vrienden vaak met fanatieke fans in de O2 Arena die een optreden van MJ verwachtten en dat ík dan on-stage kwam… en dat ik hen dan zo’n 1,5 tot 3 uur lang moest zien te entertainen met enkel mijn life-saving pdf’je!

Man o man, wat was ik moe en vooral blij naar huis te mogen na 8 intensieve optredens. Toen MJ een jaar later stierf moest ik er nog aan denken, dat hem dít bespaard is gebleven. En ook dat ik niet nog een keer voor hem zou hoeven invallen 😉!

Uiteindelijk hebben we niet verkocht en technisch gezien kon het ook niet, omdat we de functionaliteiten gewoonweg niet beschikbaar hadden. Het doel van ConstruSteel was onderliggend misschien ook niet om er direct klanten uit te halen, maar wel om zichtbaar te zijn internationaal. Uiteindelijk zijn we destijds door de gesprekken nog wel met een agent in zee gegaan en Tahir Sharif is altijd aardig tegen mij gebleven.

​​​​​​​Eind goed al goed, maar ik zal deze zware week met de onverstaanbare “Engels”-sprekende Indiërs die in Dubai werken, het idiote klimaat, de kamelen langs de weg, het nep gras, nep bomen, nep dit, nep dat, nep ik weet niet wat, nooit meer vergeten.